TÜRKÇE SAYILAR – A számok törökül – A(z oszmán) török számok

Osmanlı Türkçesinde sayı isimleri bugün olduğu gibi bir, iki, üç… şeklindedir.
Rakamlar ise Arapların kullandıkları şekillerdir. Bu rakamlar yazının aksine soldan sağa yazılır.

Osmanlıca sayılar, Arap alfabesi kökenli harflerle yazılır ve günümüz Türkçesiyle aynı soldan sağa yönüyle ifade edilir. Temel sayılar: ۰ (0), ۱ (1), ۲ (2), ۳ (3), ٤ (4), ٥ (5), ٦ (6), ٧ (7), ٨ (8), ٩ (9) ve ۱۰ (10) şeklindedir; onbir „۱۱” ve yirmi „۲۰” gibi onluklar bu rakamların kombinasyonuyla oluşturulur. 

Türkçe sayı isimlerinin imlâsı kalıplaşmış olmakla beraber bazıları bugün söylenildiğinden farklı yazılır.
Sayıları rakam ve yazıyla şema halinde görelim:

0 – sıfır [ejt : szıfır, mélly ı-val] ۰
1 – bir ۱
2 – iki ۲
3 – üç [ejt : ücs] ۳
4 – dört ٤
5 – beş [ejt : bes] ٥
6 – altı [ejt : altı, mélly ı-val] ٦
7 – yedi [ejt : jedi] ٧
8 – sekiz [ejt : szekiz] ٨
9 – dokuz ۹
10 – on ۱۰

۱۱ : Onbir

۱۲ : Oniki

۱۳ : Onüç

۱٤ : Ondört

۱٥ : Onbeş

۱٦ : Onaltı

۱٧ : Onyedi

۱٨ : Onsekiz

۱٩ : Ondokuz

yirmi [ejt : jirmi] ۲۰
otuz [ejt : otuz] ۳۰
kırk [ejt : kırk, mélly ı-val] ٤۰
elli ٥۰
altmış [ejt : altmıs, mélly ı-val] ٦۰
yetmiş ٧۰
seksen ٨۰
doksan ٩۰
100 yüz ۱۰۰
500 beşyüz ٥۰۰
bin ۱۰۰۰ ك كيب

Sayılar genellikle ayrı yazılır (örn: yirmi beş), ancak oyun adları (altmışaltı) ve çek/senet işlemleri bitişik yazılır. 

Osmanlıca sayılar

Eski Türkçe sayılarının yazımı, rakamların kullanımı ve soldan sağa yazma yönünden aynı şekildedir. Örnek sayılar aşağıdadır :